Hij was een goeie avond op stap. Ze waren met z'n vieren. Vier jonge honden in één piekmoment. Vrienden. Hij sprak haar aan, weinig reactie. Hij lacht t weg met een bijdehante counter aanval en richt z'n zoeker weer op z'n omgeving. Er wordt tegen elkaar opgebokst. Hoorde je wat ik zei, zag je wat ik deed, ik durf echt wel naar haar toe, wat? Hoezo kan ik dit biertje niet atten? Alles wordt vastgelegd, getweet, gepost en geliked. Wij zijn op jacht en kijk 's wat we kunnen. Zij die moesten werken, elders hun lente kriebels verdrinken of morgenvroeg moeten werken worden op de hoogte gehouden via een groeps-whatsapp. Vrijwel alle communicatie gaat via het toetsenbordje en als ze al face-to-face met elkaar 'praten' wordt ie in ieder geval stevig in de handpalm gehouden. Je bent niet met z'n 4en aan het pieken, 4 iphones pieken mee, net zoals iedereen die gedwongen wordt mee te genieten. De kater komt later. Hij wordt wakker, vage herinneringen, gelukkig heeft hij z'n telefoon nog: foto's, filmpjes en z'n posts zullen weer een hoop aan het licht gaan brengen. Het is warm, hij installeert zich in z'n raam. Lekker zo in de binnenstad. Die baggy trainingsbroek is top voor dit brakke moment. Horizontaal op de vensterbank. Zo, nou eens kijken hoe het gisteren ook al weer was. PATS. Tien meter lager op de stoep ligt de stille getuige van de vorige avond. De zwarte box die zo doorslaggevend geweest had moeten zijn, gebarsten en gebroken. Weggegleden uit die te brakke broekzak. Geen telefoon meer... Paniek. Wat nu.....??
Volgens mij kunnen we niet meer zonder onze (smart)phones. Ik vroeg me dit van de week af en kon het meteen verwoorden, op m'n iPhone........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten